Enklawa Policka

Do 19 lipca 1946 od 5 października istniał obszar A "Enklawy Polickiej" na płd. od Polic po Stołczyn, była to potoczna nazwa obszaru utworzonego przez wojska radzieckie i poddanego ich zarządowi, na terenie dzisiejszej gminy i miasta Police oraz północnej części miasta Szczecin. Cały obszar liczył ok. 90 km² był czasowo wyłączony spod administracji polskiej, pozostając jednak na jej terytorium.

Enklawa powstała na terenie działania fabryki benzyny syntetycznej (niem. Hydrierwerke Pölitz – Aktiengesellschaft) produkującej paliwo ciekłe z węgla, które używano w wojsku jako paliwa w samolotach, łodziach podwodnych itp., Ponieważ Niemcy nie posiadali złóż ropy naftowej 15% jej zapotrzebowania na paliwo zaspakajała benzyna syntetyczna.

Podczas konferencji poczdamskiej części terytoriów III Rzeszy, a razem z nimi teren fabryki, oddano pod polską jurysdykcję. W wyniku umowy między rządem polskim a władzami radzieckiej strefy okupacyjnej, Police i przyległe tereny zostały do dyspozycji wojsk ZSRR na okres jednego roku. Przez ten okres z terenu fabryki została wywieziona do ZSRR większość urządzeń z hal fabrycznych, wysokociśnieniowe kotły, silniki i transformatory elektryczne, pełnowartościowe warsztaty pomocnicze, zawartości magazynów itp., a także urządzenia komunalne i umeblowanie, samochody i wagony kolejowe, a nawet szyny i podkłady.

Na jej obszarze pracowało ponad 20 tysięcy jeńców i robotników niemieckich. Dopiero po zlikwidowaniu enklawy, mogli tu formalnie przybywać osadnicy polscy.

Na zdjęciu ruiny fabryki, źródło wikipedia



0 wyświetleń