Krystyna Włodarz-Jakimek – życie niepokorne

Ostatnio 23 czerwca 2021 r. odwiedziła nas wraz z "Wolność i Niezawisłość" Zarządu Obszaru Południowego w Krakowie Zrzeszenia "Wolność i Niezawisłość" Krystyna Włodarz-Jakimek więzień okresu stalinowskiego.


Dziś przedstawiamy jej życiorys:


Życie niepokorne:





Fotografia legitymacyjna Krystyny Włodarz fot. ze zbiorów rodzinnych




Krystyna Zofia Jakimek z d. Włodarz, ur. 17 listopada 1931 r. w Jaworznie, córka Emmy i Władysława Włodarzów. Pochodzi z rodziny mieszczańskiej. Wychowywała się w atmosferze religijnej i patriotycznej. Ojciec, który skończył przed wojną technikum łączności w Krakowie, jako pracownik poczty w Jaworznie zajmujący się serwisem telefonów m.in. kontrolą oraz naprawami centrali telefonicznej w zakładach kwasu azotowego „Azoty”, należał do powstałego w 1934 r. Pocztowego Przysposobienia Wojskowego. 1 września 1939 r., w wieku 33 lat, na prośbę kierownika poczty zgłosił się wraz z kolegą na ochotnika do czynnej służby wojskowej w Armii Kraków w dziale łączności radiowej.

Niestety z wojny nie wrócił, a rodzina do dziś nie wie gdzie poległ i gdzie go pochowano. Część jego rodzeństwa mieszkała w Wieliczce, dlatego Krystyna wraz z matką i siostrą Marią, po pożegnaniu ojca, pojechały do Wieliczki, gdzie przebywały u krewnych do połowy października obserwując z narastającym niepokojem postępy wojsk niemieckich w trakcie kampanii wrześniowej. Po wojnie, w latach gimnazjalnych należała do harcerstwa i Sodalicji Mariańskiej.

Po zdaniu matury w Państwowym Liceum Pedagogicznym we Wrocławiu dostała nakaz pracy w Szkole Podstawowej w Brzegu Dolnym (woj. dolnośląskie), gdzie rozpoczęła pracę w 1951 r. ucząc w najmłodszych klasach przyrody, matematyki, geografii, języka polskiego i wychowania fizycznego, a także pełniąc funkcję sekretarza i skarbnika w miejscowym Kole Związku Nauczycielstwa Polskiego. Zapisała się też w styczniu 1952 r. do Związkowego Klubu Sportowego „Unia” w Brzegu Dolnym, gdzie uczyła się jeździć na motocyklu SHL, będąc jedyną kobietą wśród ok. 20 mężczyzn. Zapewne z tego powodu zaproponowano jej poprowadzenie pochodu na 1 maja w którym uczestniczył cały klub.


Krystyna Włodarz na motocyklu SHL fot. z archiwów rodzinnych


W tym czasie za pośrednictwem siostry Marii nawiązała kontakt z koleżanką Stanisławą Kawalą ps. „Duśka” i jej mężem Władysławem Kazimierczakiem, pracującymi w ośrodku wywiadowczym w Bielefeld pod Monachium. Na wskazany adres londyński wysyłała różnego rodzaju wiadomości. 28 grudnia 1952 r. została aresztowana przez Urząd Bezpieczeństwa w ramach tzw. afery „Bergu” [aresztowania członków sieci wywiadowczej rozpoczęły się z końcem grudnia 1952 r., tylko na przełomie stycznia i lutego 1953 r. aresztowano ok. 200 osób, z których część skazano na karę śmierci]. Po aresztowaniu przebywała w celi sześcioosobowej, gdzie poznała m.in. Stefanię Rospond ze sprawy Kurii Krakowskiej oraz Janinę Oszast łączniczkę Prezesa II Zarządu Głównego Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość Franciszka Niepokólczyckiego, która instruowała ją co ma mówić w śledztwie, żeby dostać najmniejszy wyrok. W orzeczeniu z badania doc. dr hab. Zdzisław Ryn z Katedry Psychiatrii Akademii Medycznej w Krakowie z dnia 16 stycznia 1990 r. m.in. napisał: „Krystyna Jakimek aresztowana została w 21 roku życia razem z siostrą Marią. Przesłuchiwana w więzieniu w Krakowie była poddawana różnorodnym stresom i szykanowaniu: stosowano rozmaite sposoby zastraszania, przystawiano jej pistolet do głowy i do pleców, straszono ją zastrzeleniem, wykręcano jej ręce, przesłuchiwano ją w nocy pozbawiając snu, pokazywano jej ludzi pobitych i zmaltretowanych, pokrwawionych. Bito ją kastetem po głowie, a zwłaszcza po okolicy karku. W wyniku bicia i paraliżującego lęku wiele razy była