ŻOŁNIERZE WYKLĘCI

Image-empty-state_edited_edited.jpg

płk Władysław Liniarski

ps. „Mścisław”, „Wuj”, „Jan”

1897-1984

Organizacje:

Armia Krajowa, Armia Krajowa Obywatelska

Urodzony 23 listopada 1897 we wsi Małachowice-Gustawów w powiecie włoszczowskim (w ówczesnej) guberni kieleckiej. W latach 1917-1919 należał do Polskiej Wojskowej. W II Rzeczypospolitej służył w Wojsku Polskim początkowo od 1919 roku jako kapral w 24 pułku piechoty. W 1020 roku rozpoczął naukę w Szkole Oficerskiej w Krakowie. Ukończył ja w 1922 roku i przeniesiony do 83 pułku piechoty w Brześciu, gdzie był oficerem gospodarczym w Wojskowym Sądzie Okręgowym w Brześciu. W latach 1923-1924 przeniesiony do 83 pułku piechoty. Od 1924 roku pełni funkcję referenta wyszkolenia w Sztabie IX DOK. W 1932 roku przeniesiony do Szkoła Podchorążych Piechoty w Komorowie k. Ostrowi Mazowieckiej gdzie jest instruktorem i oficerem MOB.
W latach 1934- 1938 zostaje adiutantem i dowódcą kompanii w 62 pułku piechoty w Bydgoszczy,. Od maja do listopada 1938 roku pełni funkcję I oficera Sztabu 15 Dywizji Piechoty w Toruniu. Od listopada1938 roku do marca 1939 roku oddelegowany na kurs dowódców batalionów do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W marcu 1939 roku awansowany na dowódcę batalionu 62 pułku piechoty. którym dowodzi podczas kampanii wrześniowej. Toczy walki na Pomorzu i Kujawach. Bierze udział w bitwie nad Bzurą. W walkach w Puszczy Kampinoskiej zostaje ranny i dostaje się do niewoli niemieckiej, z której ucieka.
Od stycznia 1940 roku podejmuje służbę w Związku Walki Zbrojnej jako szef Oddziału III Komendy Obszaru II Białystok. Od października 1941 roku jednocześnie jest Komendantem Obszaru Białystok ZWZ.

Od lutego w wyniku przemianowania ZWZ w Armię Krajową zostaje Komendantem Okręgu Białystok AK. Po rozwiązaniu struktur Armii Krajowej na ich bazie 15 lutego 1945 roku z rozkazu Linarskiego powołana zostaje Armia Krajowa Obywatelska na terenie województwa białostockiego oraz znajdujących się po wschodniej stronie granicy dawnych polskich powiatów wołkowyskiego i grodzieńskiego. Jest on komendantem AKO do końca maja 1945 roku. 1 czerwca 1945 roku podporządkował się Delegatowi Sił Zbrojnych na Kraj Janowi Rzepeckiemu.
Aresztowany 30 lipca 1945 roku w Brwinowie. Skazany 20 maja 1946 roku wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie na karę śmierci. W wyniku ułaskawienia karę zamieniono na 10 lat więzienia. W wyniku amnestii w 1947 roku karę zmniejszono do 7 lat. Karę odbywał w Rawiczu. Zwolniony 13 kwietnia 1954 roku.

W lutym 1979 został członkiem Komitetu Porozumienia na rzecz Samostanowienia Narodu. Należał do redakcji wydawanego przez tę organizację pisma „Rzeczpospolita”. Działał również w Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela.

Zmarł 11 (lub 14) kwietnia 1984 roku w Warszawie.