OFIARY RAKOWIECKIEJ

Image-empty-state_edited_edited_edited_e

gen. August Emil Fieldorf

ps. „Nil”

1895-1952

 

Związek Walki Zbrojnej Armia Krajowa, Niepodległość

Żył 57 lat

August Emil Fieldorf urodzony 20 marca 1895 roku w Krakowie. 6 sierpnia 1914 r wstąpił jako ochotnik do Legionów Polskich i walczył na froncie rosyjskim podczas I wojny światowej. Od sierpnia 1918 roku należał do Polskiej Organizacji Wojskowej w Krakowie. W listopadzie został żołnierzem Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920r i w wojnie obronnej w 1939, jako dowódca 51 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych im. Giuseppe Garibaldiego 12 DP. Od 1940 roku działa w Związku Walki Zbrojnej (ZWZ) potem Armii Krajowej (AK). W sierpniu 1942r. został mianowany na dowódcę Kedywu Komendy Głównej AK. Między innymi wydał rozkaz likwidacji generała SS(Schutzstaffel) w Warszawie Franza Kutschery. W kwietniu 1944 stworzył głęboko zakonspirowaną organizację „Niepodległość” (o kryptonimie Nie) i staną na jej czele. „Nie” była przygotowywana do działań w warunkach sowieckiej okupacji. Rozkazem Naczelnego Wodza gen. Kazimierz Sosnkowskiego 28 września 1944 roku został awansowany na stopień gen. bryg. Od października 1944 roku zastępca dowódcy AK, gen. Leopolda Okulickiego. Pozostaje nim do 19 stycznia 1945 roku.
7 marca aresztowany przez NKWD w Milanówku, gdzie przebywał pod fałszywym nazwiskiem jako Walenty Gdanicki. Nierozpoznany trafił do obozu w Rembertowie. 21 marca 1945 roku został wywieziony do obozu pracy na Uralu. Po powrocie do Polski w październiku 1947 roku nie powrócił już do pracy konspiracyjnej. W lutym 1948 roku ujawnił się w wojewódzkiej komendzie uzupełnień w Łodzi, podając prawdziwe imię i nazwisko oraz stopień wojskowy gen. bryg. W październiku1950 roku po spotkaniu od byłego przełożonego gen. Gustawa Paszkiewicza (dowódcy 12 DP podczas kampanii wrześniowej) uzyskał pisemne potwierdzenie przebiegu służby podczas wojny. Z tym dokumentem stawił się 10 listopada 1950 roku w Rejonowej Komendzie Uzupełnień w Łodzi. Po wyjściu z RKU został aresztowany, przewieziony do Warszawy i osadzony najpierw w Areszcie śledczym MBP przy ul. Koszykowej, a później w więzieniu mokotowskim przy ul. Rakowieckiej. Został oskarżony o wydawanie rozkazów likwidowania przez AK partyzantów sowieckich. Pomimo tortur odmówił współpracy z UB. Po sfingowanym procesie został skazany 15 kwietnia 1952 roku na karę śmierci przez powieszenie. Zamordowany 24 lutego 1953 roku w warszawskim więzieniu przy ul Rakowieckiej.

za pracą zbiorową:
"Żołnierze Wyklęci antykomunistyczne podziemie zbrojne po 1944 roku"